Hoe de mens zich presenteert op social media fascineert me. Voornamelijk het zelfportret, op Instagram. Er is iets dat me grijpt aan de 'instafamous', die een extreem gestileerd kijkje in hun leven geven, een leven vol vakantie, geluk, zon en lachen. Binnen deze sectie zijn er de zelfportretten waarin alles in beeld zorgvuldig geënsceneerd is. Voorwerpen van luxe of status, gepositioneerd binnen het kader, op een bepaalde locatie. De mens zelf, daarin gepositioneerd, met geënsceneerde spontaniteit. Die tegenstelling vind ik razend interessant: een foto die zo doordacht is, zo zorgvuldig samengesteld, maar het tegenovergestelde moet voorstellen: een snapshot, spontaan geschoten, zomaar. En waarom krijgt deze 'staged spontaneity' de goedkeuring van het Instagrampubliek. Is dit schoonheid? 
Ik maakte een pinhole-camera die ruim twee minuten de tijd nodig heeft om een foto te maken. Ik onderzocht de zelfportretten op Instagram en maakte soortgelijke situaties, maar onttrok door de lange sluitertijd alle spontaniteit uit de foto. Die tegenstelling van een 'snapshot'-feel en de extreem lange sluitertijd biedt een kritische noot op de selfie. 
Back to Top