Sinds fysiek samenkomen niet meer verantwoord is opent zich in het video-bel-programma bijna elke avond het online-café. Zo hebben we het gevoel in de kroeg te zitten en slap met elkaar te kunnen lullen, ook al is dat via de computer. Pas hadden we het in dit café over een jongen die soms om half 3 ’s nachts een rondje ging fietsen. Mijn kroeggenoten vonden dat verdacht, wie gaat er nu om half 3 fietsen? Ikzelf zag de charme er van in, zo fietsend door alle rust terwijl de wereld slaapt.
We keken naar hetzelfde ding, maar zagen iets anders. Dat kan komen door eerdere ervaringen, een bepaalde opvoeding, neurologische linkjes in de hersenpan, etc. We zien de dingen vanuit ons eigen perspectief, door onze eigen subjectieve bril. Dat betekent dat een fietsende nacht in de man voor de een positief kan zijn, voor de ander negatief. Sartre omschreef het als volgt; een groot rotsblok op de weg is geen obstakel an sich, het is alleen een obstakel als jij van plan was over die weg te rijden met je auto. Was je daarentegen een wandeling aan het maken, op zoek naar grote rotsblokken, is het rotsblok volledig positief, geen enkel probleem! Ik denk dat we dit inzicht in onze corona-tijden goed kunnen gebruiken. Het virus stak een stokje voor al onze plannen, maar hoeft geen obstakel an sich te zijn. Binnen blijven hoeft geen obstakel te zijn als je je scriptie wilt schrijven. Fysieke afstand moeten nemen kan leiden tot gesprekken op hoger niveau, meer focus op de psyche.
Iets is niet positief of negatief an sich. Een fietsende man in de nacht is niet per se slecht of goed, maar word bekeken vanuit een perspectief. Het ding an sich kunnen we vaak niet veranderen, ons perspectief soms wel.

Back to Top