Ik ben geen knuffelaar. Lichamelijk contact is niet iets dat me natuurlijk goed af gaat: ik ben me extreem bewust van aanraking, schrik als mensen te snel te dichtbij komen. Daarom voel ik me soms van steen: niet warm, afketsend, verstijfd. Aan de andere hand zie en voel ik schoonheid in gebaren, kleine aanrakingen, een hand op een schouder, een handreiking, openheid. Ik ben onderzoek gaan doen naar die lichaamstaal, dat aanraken, die gebaren. Van gips maakte ik afdrukken van mijn en andermans lichamen en met die delen componeerde ik sculpturen. De tegenstelling van open en warme houdingen tegenover het koele, keiharde gips belichamen de tweestrijd die ik intern soms ook voel.
De sculpturen kon ik maken in de Broeikas, een leegstaande bollenkas die deel uitmaakte van Het Broeikas Effect. Daar hingen ze van maart tot en met december 2020, steeds veranderend door de tijd.
Back to Top